سيماي ضرغامي

پنجشنبه براي دومين بار فيلم در روياهامان چه مي گذرد رو از سينما يك ديدم. بر خلاف نظر خيليايي كه از فيلم خوششون نيومده بود خيلي ازش خوشم اومد. به عبارتي ذوق زدگي حاصل از ديدن بهشت و جهنم به تصوير كشيده شده تا جايي بود كه دو بار كامل ديدمش. نوع نشريات و حتي اعتقاداتي كه بي شباهت به تعليمات ديني و معنوي ما هم نيست باعث مي شه به اين فكر كنم كه سينماي ايران چقدر از ماجرا و به عبارتي از سينماي ژرف نكر دور شده. البته يه قيلم از كمال تبريزي با بازي رضا كيانيان دو سال پيش ساخته شد- متاسفانه اسمش خاطرم نيست - كه تا حدودي نزديك به اين فضا ساخته شده بود.

پخش فيلمايي مثل مرگ جويان و سنجاقك و يا اينك آخر الزمان نشون مي ده تلويزيون آروم آروم يه چيزايي داره حاليش مي شه!

البته دور از انصاف نيست اگه بگيم ضرغامي تلويزيون رو متحول كرده

به عنوان مثال پخش روزانه بيش از سه و يا چهار فيلم سينمايي كه حداقل يكي از اونا ارزش ديدن داره

يا تغيير نگرش به سانسور و حتي انجام سانسورهاي حداقلي

و از همه مهمتر تغيير نگرش سياسي و تقدير خاتمي با تمام توان

ظريفي مي گفت نمي دونم لاريجاني اين مدت با اين پولا چي كرده؟ پولايي كه به راحتي مي شه باهاش اين همه فيلم سينمايي خريد!!!!!!!