بالاخره و بالاخره

بالاخره انتخابات تموم شد. با هزار و يك بيم و اميدي كه از آينده ايران هر كدوم
از ما داريم.

بالاخره انتخابات تموم شد با يه عالمه دوستاي خوب و هم تيمي هايي كه تنها فكري
كه مي شه دربارش كرد ادامه دادن اينگونه فعاليت ها و گستردن دامنه اين فعاليت هاست.

بالاخره اين انتخابات تموم شد اما چند تا تجربه قشنگ مدني هنوز زير دندونامونه.
ياد گرفتيم زنجيره انساني چجوري بايد باشه. ياد گرفتيم گفتگوهامون رو چجوري به كوچه
و خيابون بكشيم. اينقدر تجربه قشبگي بود كه روزاي آخر همه امتحانش مي كردن. از
هاشمي تا احمي نژاد !

بالاخره اين انتخابات تموم شد و من بايد به هزار و يك كار عقب افتاده اي برسم كه
شش ماه بود تعطيلشون كرده بودم.

اما فقط مي دونم تمام اينا شروع يه راهه. هرچند سخت. بعيد نيست راه رفتن در دوره
جديد سخت باشه اما ما ايرانيه كشته مرده سختي هستيم. اصلا انگار تو سختي وقت اضافه
مي آريم. تازه ياد مي گيريم تشكيلاتي كار كنيم. تازه ياد مي گيريم مهربون تر رفتار
كنيم.

نمونه اش جلسه سپاس حامياي دكتر معين بود. والا در طول 8 سال گذشته عليرغم برد
انتخابات از اين جور مراسم ديده نمي شد. خدا به خير كنه.

نكته آخر اينكه بالاخره اين انتخابات تموم شد تا بازهم بتونم بنويسم .

خيلي جدي بايد شروع كرد!