دانشکده علوم اجتماعی

مطلب غیر انتخاباتی که تصمیم گرفتم بخاطر انتقادات دوستانم اینجا بیارم بی ربط با انتخابات هم نیست.

یک هفته می شود که رییس دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران آقای دکتر تقی آزاد ارمکی به حکم آقای فرجی دانا رییس دانشگاه تهران از سمت خود عزل شدند. با توجه به شناخت فضای دانشکده و شنیده هایی درمورد فضای سابق دانشکده می توان تحلیل جالبی از این دانشکده ارائه داد.

دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران با تعداد زیادی تشکل فرهنگی چند سالی است که تبدیل به یکی از پایگاه های فعال دانشجویی در دانشگاه تهران شده است. پایگاهی را که سالها انجمن اسلامی دانشکده فنی سردمدار آن بود. ماجرا از زمانی آغاز شد که حلقه علوم انسانی کیان علیرغم دارا بودن نیروهای فنی دست به تحلیل جامعه زد و با یک پیش بینی و حضور به موقع توانست در انتخابات دوم خرداد 76 به موفقیت دست یابد. آزادیهای کسب شده در بین روشنفکران و نیز امیدی که برای اصلاحات داشتند، باعث شد کتب تالیفی و ترجمه ای علوم انسانی ظرف مدت زمان کوتاهی به اندازه راهی که رفته بود چه به لحاظ کمی و چه به لحاظ کیفی، راه طی نماید. رغبت دانشجویان و دانش آموزان رشته های غیر علوم انسانی به رشته هایی چون جامعه شناسی در چند سال گذشته بی سابقه بوده است.

حضور نیروهایی که رشته های جامعه شناسی را نه از سر اجبار بلکه از روی علاقه انتخاب کرده بودند باعث شد در سالهای اخیر این دانشکده پایگاه جمعی از جوانان شود که علاقمند به تحلیل شرایط موجود جامعه هستند. گروهی که در روزنامه های اصلاح طلب شروع به نوشتن کردند و نه تنها در فضای دانشکده های علوم انسانی که در مطبوعات نیز تاثیر شگرفی گذاشتند. فضای دانشکده علوم اجتماعی پیش از این فضای بی روحی بود که به علت سخت گیری های ریاست پیشین آن بی روح تر هم به نظر می رسید.

با ورود آقای دکتر آزاد به دانشکده و رویه صیانت از حقوق اساتید و دانشجویان، فضایی ایجاد شد که گروه ها و تشکل ها به راحتی شکل گرفتند. حتی بخشی از بدنه چپ دانشگاه تهران که به تازگی به چشم می خورند، این دانشکده را به عنوان یکی از محلهای امن برای بحث و گفتگو انتخاب کرده بودند.فضای دانشکده فضایی بود که به حق در شان یک دانشکده علوم اجتماعی بود! ( البته شاید کمی اغراق داشته باشد اما باید همه چیز را نسبی دید )

بعد از اینکه آقای دکتر آزاد در سال گذشته اجازه اخلال نیروهای بیرون دانشگاه را در انتخابات انجمن اسلامی این دانشکده نداد ، نداهایی که پیش از این شنیده می شد بلند تر شد تا جایی که دو شکاف این دانشکده به شدت فعال شد.

گروه اول عبارت بودند از نیروهای قدیمی و پیر دانشکده که انصافا واژه فسیل شایسته این گروه است. این گروه اغلب به دلیل تحصیلات خود در زمان اوج مارکسیسم، گرایش های چپ دارند. این گروه به شدت با رقیبان جوان خود دچار اختلاف نظر و مشکل هستند. البته واضح است که چندان از فضای جدید دانشکده نیز خرسند نیستند.

گروه دوم نیروهای جوانی هستند که بیشتر به عنوان نیروهای مذهبی شناخته می شوند. بخش اعظم این نیروها نمایندگانی از اصلاح طلبان می باشند که دکتر آزاد نیز یکی از این گروه است. دعوای این دو گروه در جلسات هیات علمی کاملا مشهود می باشد.

گروه اول با تلاش های بسیار و با لابی هایی که با ریاست دانشگاه تهران- که فعلا دل خوشی از نیروهای اصاپلاح طلب ندارد و چرای آن مشخص است- اقدام به تضعیف جایگاه آزاد کردند. تا جایی که چهار ماه مانده به پایان مسئولیت وی - البته با احتساب تابستان ، یک ماه - فرجی دانا حکم عزل او را در هفته گذشته صادر کرد و امروز در یک لابی قوی در هیات علمی توانستند نیروی مورد نظر خود را انتخاب نمایند. فردی که در اولین صحبتهایش در دانشکده فضای دانشکده را به حرمسرا تشبیه کرد!

حالا به نظر شما نمی توان این طور قلمداد کرد که دستهای بیرون فقط بخاطر انتخابات این یک ماه را هم برنتابیدند؟ ( لازم به یادآوری است دکتر آزاد یکی از اعضای کمیسیوم علمی - فرهنگی دکتر معین می باشد )