تا انتخابات

خوب يا بد چند روز تعطيلات هم به پايان رسيد و شروع واقعي يك سال كاري رنگ شهر رو به كلي تغيير داد. با اميد به اينكه همه ايرانيان در اين سال موفق باشند.

از جمله وقايع اتفاقيه در اين عيد برنامه تا انتخابات بود كه با حضور چهار كانديداي احتمالي توكلي، رضايي، لاريجاني و مهر عليزاده اين برنامه به كار خود پايان داد. ظاهرا معين به دليل عدم تشكيل ستاد ناظر بر تبليغات كانديداها در اين برنامه شركت نكرده است!

در هر صورت فكر مي كنم فرصت خوبي را از دست داده.

اما چند نكته در اين صحبت ها ديده مي شد كه بايد به آن دقت كرد:

1- هيچ فرقي بين چپ و راست اقتصادي در بين اين چهار نفر ديده نمي شد. همگي يه شعار را مي دادند تازه نزديك به شعارهاي طرفهاي دكتر معين

2- به نظر مي رسيد توكلي عملكرد خود را در مجلس هفتم فراموش كرده و از رقيب نبودن دولت و كوچك شدن آن حرف مي زد.

3- رضايي در يك بحث كاملا دافعه برانگيز تنها به مردم قول داد. گويي باورش شده بود كه رييس جمهور است!

4- رضايي از دولت بخشي و چرا راه دور رويم، دولت فدرال حرف زد. البته بايد خاطر نشان كرد كه جناح نزديك به ايشان معين و ديگر اصلاح طلبان را بخاطر تفكيك ايران و توجه به قوم كرد به شدت مورد نوازش قرار داده بودند.

5- لاريجاني هر كاري كه در صدا و سيما نكرده بود قول داد در دولت آينده انجام دهد. جالب است اگر سازمان متبوعش را دولتي كوچك فرض كرده و درمورد صحت و سقم ادعاهاي او داوري نماييم.

6- شعار آرامش فعال كه مدتهاي مديدي بخاطر اينكه شعار بچه هاي انجمن هاي اسلامي و دفتر تحكيم بود، شعار بدي بود، به عنوان استراتژي لاريجاني مطرح شد.

7- مهر عليزاده بنده خدا جذابيتي نداشت كه بتوان صحبت هايش را گوش كرد.

8- نتيجه اخلاقي آنكه همه يك چيز واحد مي گويند . پس كي با اين حرفا مخالفه؟

9- نتيجه منطقي اينكه همه حرف مي زنند ولي عمل نمي كنند. چون حرفشان با عملشان جور در نمي آيد.

10- نتيجه ظاهري اينكه از اين چهار نفر هيچكدام ارزش رييس جمهور شدن ندارند. بالاخره تيپ ظاهري افراد خيلي مهم است. شايد با كمي اغماض بشه لاريجاني را به عنوان يكي از كانديداها معرفي كرد. اما بالاخره بايد يكي باشد كه بعدا خجالت نكشيم به عنوان رييس جمهور كشورمان معرفيش كنيم.