ما بدان همت عالي نتوانيم رسيد

شايد در ادبيات ورزشي ما چندان پاراالمپيك از ارزش و اعتبار بازيهاي جهاني
المپيك برخوردار نباشد. اما به نظر من اين مسابقات به اندازه يك دنيا درس اميد را
به تماشاگران و حتي همراهان آن تزريق مي كنه.

هميشه اين بازيها برام آموزنده بوده. جداي از شعار صلح و دوستي كه اساس تمام اين
بازيهاست . صبر و مقاومت و استقامت قشنگترين جلوه اش را در اين بازها نشان مي ده.
وقتي مي بيني كسانيكه عليرغم نداشتن يك پا در مسابقات دوچرخه سواري شركت مي كنن و
يا كساني را كه به را حتي با پاي مصنوعي شتاب و سرعتي بيشتر از من و شماي سالم در
دويدن دارند. وقتي همت اين معلولين را در با نشاط بودن و سرزنده بودن مي بينم.
احساس مي كنم كه عليرغم اين همه اميد در وجودم خيلي نا اميدم و خيلي كم مي گذارم.
راستي ديدن اين صحنه ها براي يك كم فكر كردن درباره زندگي براي همه ما لازمه!